คำเตือน : บล็อคนี้ยาว 

ก่อนจะเริ่มวิจารณ์อะไรขอออกตัวไว้ก่อนว่า เคย์ห่างหายจากการวิจารณ์งานทุกรูปแบบมานานมากแล้ว ดังนั้นเรื่องการออมไม้ออมมือก็คงไม่มีและทั้งหมดที่เขียนมานี้เป็นเพียงมุมมองหนึ่งของเคย์เอง จึงเรียนให้ท่านที่หลงเข้ามาอ่านทุกท่านใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มากและอย่ายึดถือรสนิยมของเคย์เป็นมาตรฐาน

 

เอาล่ะ! เข้าเรื่องกันได้...แต่ก็ยังไม่วายขอเกริ่นอีกสักนิด สำหรับการ์ตูนที่เคย์หยิบมาวิจารณ์ในวันนี้เป็นผลงานของเพื่อนนักวาดการ์ตูนที่รู้จักกันมานานแล้ว เคยดูงานกันมา วิจารณ์กันมา และวาดภาพประกอบกันมาก็หลายครั้งหลายหนอยู่เหมือนกัน ตามอุดหนุนงานของเขาเกือบทุกเล่ม (ยกเว้นบางอันที่จำใจต้องรอให้รวมเล่มก่อนค่อยซื้อ) จนมาถึงเรื่อง " Retuned Gungnir ก๊วนผู้กล้า คืนเทพศัสตรา" ซึ่งเป็นเรื่องยาวเรื่องแรกของเขา มาดูรายละเอียดหนังสือกัน

 

 

 

Retuned Gungnir ก๊วนผู้กล้า คืนเทพศัสตรา เล่ม 1

 

Story&Illust : Becassine

ยาว : 216 หน้า

แนว : คอมเมดี้ แฟนตาซี ผจญภัย

ราคา 45 บาท

ตีพิมพ์และจัดหน่าย : สนพ.สยามอินเตอร์คอมมิค

 

 

เล่าเรื่อง : ในสงครามระหว่างเทพกับยักษ์ มหาเทพโอดินเพรี้ยงพล้ำในการต่อสู้ทำให้หอกกุงกุนีร์หลุดมือตกลงสู่โลกมนุษย์ แถมตกไปอยู่ตรงไหนไม่ตก ดันไปตกกลางนาในหมู่บ้านอันห่างไกลแห่งหนึ่ง เป็นเหตุให้โลกเกิดความปั่นป่วนและเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า สาวน้อยผู้แสนธรรมดา(แต่ไม่ธรรมดา)จำต้องสวมบทผู้กล้านำ 'หอกเทพ' กลับไปคืนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยสุดโหด มัน ฮาไปในที่สุด...

 

ตัวละครสำคัญ :

 

 

หอกกุงกุนีร์

แม้จะเป็นหอกแต่ก็ถือเป็นสิ่งของสำคัญที่มีค่ามากกว่านางเอกซะอีก ไปไหนมาไหนขาดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็น RG เป็นแน่

 

ซิกรูน

นางเอกสาวสวย(?)ของเรื่อง สาวน้อยชาวไร่ที่สุดแสนจะธรรมดาที่จะติดเพ้อๆ เล็กน้อย เธอเป็นคนปกติเหมือนคนอื่นในหมู่บ้านมาตลอดจนกระทั่งถึงวันที่หอกกุงกุนีร์ตกลงมา เธอเป็นคนเดียวที่จับต้องมันได้เลยต้องสวมบทวีรสตรีจำเป็นไปโดยปริยาย

 

วีดาร์

พระเอกหนุ่ม (มั้ง) เทพหนุ่มรูปงาน (แต่นิสัยแอบไร้เดียงสา) ผู้ได้รับมอบหมายให้นำหอกกุงกุนีร์กลับแอสการ์ด แต่เพราะลูกตื้อของซีกรูน เขาจึงต้องเดินทางไปแอสการ์ดกับเธอจนได้

 

โลกิ

เทพร้ายแห่งแอสการ์ด หน้าตาแบ๊วผิดนิสัยจนไม่น่าเชื่อได้ว่าจะเป็นพ่อคน!! (แวบแรกที่เห็นนึกว่าฮีเป็นลิงซะอีก!!!)

 

เฮล

ราชินีแห่งนรกผู้คอยสนองคำบัญชาของเทพโลกิผู้เป็นบิดา งานของนางคือคอยขัดขวางซีกรูนกับวิดาร์ไม่ให้นำหอกคืนสู่มือมหาเทพโอดินได้

 

 

ความรู้สึกส่วนตัวหลังจากที่อ่านจบ :

 

รายละเอียดหนังสือก็ให้ไปแล้ว ตัวละครสำคัญก็ให้ไปแล้ว มาถึงเรื่องของความรู้สึกส่วนตัวบ้างล่ะ เคย์ค่อนข้างรู้สึกเฉยๆ เอนๆ ไปทางผิดหวังนิดๆ กับ RG เล่ม 1 นี้ คงเป็นเพราะเห็นงานกันมาก่อนจึงค่อนข้างคาดหวังพอสมควรว่าเจ้าตัวน่าจะพัฒนาตัวเองไปได้มากกว่าที่เคยเป็นในอดีต ซึ่งก็...พัฒนาจริงค่ะ แต่ค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับตอนที่รู้จักกันครั้งแรก และยังคาดหวังว่าเบจัง (เคย์เรียกเขาแบบนี้) จะพยายามพัฒนาตัวเองไปมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้

 

ถามเคย์ว่า 'สนุกไหม' สนุกค่ะ RG เป็นงานในแนวของเบจังอยู่แล้ว เธอจึงทำออกมาได้ดีที่เดียว แต่อาจจะด้วยความขาดประสบการณ์ในหลายๆ ด้านจึงยังทำให้ผลงานของเธอขาดรสชาติไปสมควรทีเดียว เดี๋ยวเคย์จะตีรายละเอียดทั้งหมดเป็นข้อๆ เลยก็แล้วกัน

 

1.การเเปิดเรื่อง ทำออกมาได้ดีแล้วค่ะ มีการอารัมภบทเล่าความเป็นมาก่อนเปิดเรื่องเรียกความฮากันตั้งแต่หน้า 10 นางเอกที่ควรจะได้เปิดตัวอย่างเท่ๆ หรือแบบเศร้าๆ กลับกลายเป็นแบบหน้าเอ๋อสุดยอดแห่งความประหลาด ถือได้ว่าเปิดเรื่องได้แนวมาก - -b

 

2.เนื้อเรื่อง RG ไม่ใช่การเขียนแบบ "อ้างอิง" ตำนาน แต่เป็นการ "ตีตำนานใหม่" หรือเรียกแบบบ้านๆ  "ยำใหม่" นั่นเอง ดังนั้นหากคิดจะอ่านเพื่อเอาสาระ อย่าได้แตะ เพราะในเรื่องนี้ไม่มีสาระอะไรให้ท่านได้เก็บกวาด แต่ถ้าอ่านเอามัน แนะนำค่ะ - -b

 

โดยส่วนตัวเคย์เองก็ไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับเทพนอร์สมากนัก เคย์คงจะวิจารณ์อะไรเกี่ยวกับตำนานที่เอามาตีใหม่ไม่ได้มาก แต่ในส่วนของการวางโครงเรื่อง เบจังค่อนข้างทำได้สีทีเดียว เนื้อเรื่องมีความลื่นไหลต่อกันไปอย่างไม่ติดขัด รอยต่อของแต่ละตอนก็ค่อนข้างสนิท

 

ถามว่าทำไมถึงได้แค่ 'ค่อนข้าง' เพราะบางตอน...อย่างตอน 1 ในช่วงท้ายที่มีการเปิดตัววีดาร์ สำหรับเคย์รู้สึกว่าเป็น 'การหักมุมแบบหักดิบ' ไปหน่อย เหมือนกับว่ามาถึงจุดที่ต้องเปิดแล้วฉันก็เปิดมันดื้อๆ แบบนี้แหละ 

อีกตอนก็คงจะเป็นตอนที่ 5 มาถึงก็เปิดด้วยวันที่ แวบแรกที่อ่านคิดไปว่า...ซีกรูนคนสวย(?)ของฉันมีเวลาเขียนบันทึกด้วยเรอะ แต่เลื่อนตาลงไปไหงเจอไอ้หน้าบากได้ล่ะเนี่ย! เปิดหน้าต่อไปเป็น...มุก...อีกหน้าก็...มุก...เปิดไปอีกเป็นภาพเปิดตอนด้วยถ้อยคำตามตำนาน orz อา...อารมณ์ของฉันเหมือนถูกกระชากไปมายังไงชอบกล (อธิบายตามประสาคนเซนซิทีฟจะมีใครเข้าใจไหม XD) 

ไหนจะตอนที่ 6 อีกเนื้อเรื่องฝั่งวีดาร์ที่รองรับการกระทำของซิกรูนหายไปหมด ไม่มีอะไรให้เห็นเลย มีแต่ลมปากซิกรูนบอกว่า "วีดาร์เอาหอกหนีไปแล้ว" สำคัญที่สุดคือ แม่ทัพไร้พ่ายยอมเชื่อเสียด้วย!! ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เกลียดกันจะเป็นจะตาย ไหงตอนนี้มาช่วยกันซะแล้วล่ะค้าาาาาาาา...ตรงส่วนนี้ขาดสิ่งที่เรียกว่า "น้ำหนักของเหตุผล" ไปเลยทำให้จากที่จะสมบูรณ์เป็นบกพร่องไปแทน 

นอกจากตอนที่ 6 ที่กล่าว นอกนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นข้อผิดพลาดอะไรนะคะ เป็นแค่เรื่องของความไม่สนิทในตอนเท่านั้นเอง อยากฝากเบจังพิจารณาปรับปรุงในอนาคตด้วยจ้า ^ ^ 

 

       3.การดำเนินเรื่อง โดยส่วนตัวยังรู้สึกว่ามีน้ำมากไปเมื่อเทียบกับเนื้อเรื่องที่ต้องการจะสื่อ แต่โอเค แนวคอมเมดี้ผสมแฟนตาซีแอคชั่นมักผสมด้วยส่วนของน้ำมากกว่าเนื้ออยู่แล้ว ในข้อนี้จึงพอจะหยวนได้บ้าง

 

      4.มุก เนื่องจาก RG เป็นการ์ตูนแนวคอมเมดี้ก็ต้องกล่าวถึงมุกสินะ ในเนื้อเรื่องมีการสอดแทรกมุกตลกเอาไว้เกือบทุกหน้า มีตั้งแต่มุกเสื่อมไปจนถึงมุกร่างกาย ทำให้ทุกคนที่ได้อ่านหัวเราะจนกรามค้างกันเลยทีเดียว แน่ละ กว่า 80% ของเรื่องเป็นมุกนี่นา -0-

 

ในข้อนี้เบจังทำได้ดีนะ (แน่ล่ะ แนวเธอว์~) เพียงแต่การมีรสขำมากเกินไปก็เหมือนกับต้มยำกุ้งที่มีรสเปรี้ยวจัด กินได้ครั้งสองครั้งก็เริ่มเบื่อ เพราะมุกแต่ละอย่างอ่านหมดแล้ว จำได้แล้ว ต้องทิ้งไว้นานมากกว่าจะหยิบกลับมาอ่านอีกครั้ง เพื่อจะได้ไปสนุกไปกับเนื้อเรื่อง

 

กระนั้น...ขนาดเป็นข้อที่เบจังทำได้ดีแล้วยังแอบเสียดายบ้างจุด อย่างตอนที่ 1 ในตอนที่ซิกรูนสะดุดต้นหญ้าที่ผูกไว้จนล้มกระเด็นไปทางหอก ถ้าไม่เน้นมุก H/P แต่เปลี่ยนเป็นมุกจับได้เลยแบบละม่อมอาจจะฮากว่านี้ก็ได้ (หรือมันจะเบสิคไปอีก??)

 

      5. อารมณ์ในเรื่อง อันว่าการทำอาหารมีรสไหนมากเกินไปฉันใด ย่อมกลบรสอื่นฉันนั้น การ์ตูนเองก็เหมือนกัน จากที่กล่าวมาในข้อ 4. แล้วว่าเรื่องนี้มุกเยอะ เหมือนที่เปีรียบกับอาหารไว้ว่าเปรี้ยวจนเกินไป (การเปรียบแบบนี้ลอกแบบมาจากเพื่อนคนหนึ่ง เธอชอบเปรียบกับของหวาน) ทำให้กลบรสอื่นจนเกือบหมด

 

ข้อนี้ในช่วงครึ่งแรกยังทำได้ดีอยู่ ทั้งมุกทั้งแอคชั่นโชว์พาวยังผสมผสานกันได้ดีอยู่ แต่พอเข้าครึ่งหลังเหมือนพยายามลากเรื่องไปหามุกจนกลายเป็นการเร่งเนื่องให้จบ เพราะจำนวนหน้าไม่พอจนขาดอารมณ์สำคัญไป ตัวอย่างสำคัญที่สุดก็คือ ตอนที่ 6-7 ซึ่งเป็นตอนที่ต้องกล่าวถึงแม่ทัพไร้พ่ายที่ถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ออกศึก พูดตามตรงว่าหากเสียสละจำนวนหน้าอีกสักนิด (ลดมุกให้น้อยลงหน่อย) เพิ่มจำนวนช่องกับคำพูดถ่ายทอดในด้านของเขาให้สมชื่อแม่ทัพไร้พ่ายผู้เสียสละ ตอนที่ซีกรูนไปกล่าวขอบคุณคงจะซึ้งกว่านี้...

 

     6.ลายเส้น ผ่านเรื่องของเนื้อเรื่องมาแล้วก็มาว่ากันด้วยลายเส้นกันบ้างล่ะ ว่ะฮ่าๆๆ ถือโอกาสนี้แก้ต่างให้แก่คุณเพิ้ลที่รักไปด้วยเลยแล้วกัน

 

อย่างที่บอกว่ารู้จักกับเบจังมานานแล้ว สักราวๆ ช่วงปี 52 ได้ล่ะมั้ง (ใช่ไหม เบเบ้?) ทำให้ตัวเองมีโอกาสได้เห็นการพัฒนาลายเส้นของเบจังมาหลายชั่วรุ่นอยู่เหมือนกัน เอาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกสมสัดส่วนมาจนถึงลายเส้นปัจจุบันซึ่งทั้งหมดเป็นลายเส้นแบบการ์ตูนตาหวาน หากเป็นผู้ชายจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก (แต่ก็มีผู้ชายหลงไปซื้อเยอะเหมือนกันนิ) แ

 

แน่นอนพัฒนาการทางลายเส้นย่อมเกิดขึ้นใน RG ด้วยเช่นกันและเป็นแบบหักดิบด้วยความเข้าใจผิดของเจ้าตัวเสียด้วย (ขออนุญาตกล่าวถึงนะเคอะ) ในช่วงครึ่งแรกของเนื้อเรื่อง ลายเส้นเป็นแบบเส้นเล็ก ละเอียด และพลิ้วไหว อ่านดูแล้วสบายตาและลื่นอยู่พอสมควร (พอดีดั๊นเป็นคนชอบเล่นละเอียดเคอะ) ทว่าในช่วงครึ่งหลังมีการเปลี่ยนแปลงของลายเส้นเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อันสืบเนื่องมาจากเปลี่ยนปากกาใหม่ให้หัวใหญ่ขึ้นและลดรายละเอียดของภาพลง ทำให้ในบางช่วงบางตอนดูแข็งๆ ไปบ้าง โดยส่วนตัวไม่คิดว่าเกิดเพราะการเผาหรือสักแต่ว่าเขียนแน่นอน ดังนั้นอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้

 

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกว่าเบจังจะยังไม่ค่อยคงที่นัก นั่นคือเรื่องของอนาโตมี่ตัวละคร บางช่วงบางตอนวาดออกมาได้ถูกต้อง ตรงหมด แต่บางตอนก็ยืดยาวจนไม่แน่ใจว่าตรงไหนเป็นเอว ตรงไหนเป็นสะโพก และขาต่อลงมาจากตรงไหนที่สุด 

ที่สำคัญที่สุดภาพเปิดตอนที่ 6 รอยบากของท่านแม่ทัพหายไปหน่ายยยยยยยยยยย...

 

เนี่ยยยยยยยยยย ว่างเปล่าาาาาาาาาาา

 

 

7. การแบ่งช่อง ข้อนี้ขอแบบสั้นๆ แล้วกันเนอะ เพราะเขียนมายาวมากๆ แล้ว (ละเอียดจริงจัง วิจารณ์นิยายยังไม่ได้ขนาดนี้เลยนะเธอว์) การแบ่งช่องทำมาได้ดีแล้วเป็นส่วนใหญ่คงเพราะมีประสบการณ์จากการอ่านการ์ตูนมามาก แต่การแบ่งช็อตในบางช่วงยังตัดแบบฉึบฉับไปหน่อย อย่างหน้า 89 หอกร่วงแล้วฉึบ! ยายปีศาจกำลังพุ่งมาอย่างดุร้าย หรือหน้า 138 ตอนไม้พลองหลุดจากแม่ทัพไร้พ่าย ถ้าแทรกช่องว่าเจ้าตัวเกิดอาการเจ็บแล้วไม้หลุดมันจะสมบูรณ์แบบ - -b

 

 

 

สรุปรวมคะแนน 7/10 จ้า 

ความประทับใจส่วนตัว
 : หลังจากจบความรู้สึกหลังอ่านจบไปแล้ว (วิจารณ์นั่นแหละ) ก็มาถึงความประทับใจส่วนตัวบ้างล่ะ อยากกรีดร้องดังๆ ว่าชอบท่านแม่ทัพไร้พ่ายยยยยยยยยยยย แม้ว่าฮีจะไม่หล่อ แต่ด้วยความเท่ตอนฮีขี่ม้ากระโจนลงสู่สนามรบเป็นอะไรที่เท่โคตรๆ XD เลยแสนจะเสียดายที่ฮีต้องจากไปกลายเป็นขนนก...

 

สิ่งที่อยากจะบอกคุณเพิ้ลสุดที่รัก : 


สำหรับเคย์คุณภาพคุ้มเงินในระดับหนึ่งนะจ๊ะ แต่เหมือนที่เคยบอกไว้การ์ตูนตลกที่ดี ยามตลกต้องทำให้หัวเราะมีความสุข แต่ยามซึ้งต้องให้สุดๆ ถึงหยดน้ำตา ไม่อย่างนั้นก็แค่การ์ตูนขายหัวเราะที่อัพราคาขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง แล้วก็...ในตอนบรรยายเนื้อเรื่องน่ะ เบจังไม่ได้ใช้ประโยคยืดเยื้อเยิ่นเย้อ แนะนำให้ขยายขนาดอักษรขึ้นมาหน่อย เอาอักษรเล็กๆ ไปวางในพื้นที่ว่างเยอะๆ มันเหมือนโขดหินเล็กๆ หนึ่งก้อนในเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ทำให้ต้องเสียเวลาเพ่งในการอ่านมากขึ้น ตรงไหนขยายได้ขยายสักหน่อยก็ดีจ้า 


แม้ว่า RG จะไม่ใช่การ์ตูนอันเป็นก้าวแรกของเบจัง แต่ก็อยากให้เบจังพัฒนาไปพร้อมกับ RG เพราะนี่เป็นเรื่องยาวเรื่องแรกที่จะได้เห็นการพัฒนาของเบจังที่ชัดเจนกว่าเรื่องอื่นๆ พยายามเข้านะและจะติดตามผลงานต่อไปนะจ๊ะ เพื่อนเลิฟ 

ขอบคุณรูปภาพประกอบจาก

Becassine และเว็บ mumnakarn.com ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ ท่าทางจะสนุก

เสียดายอ่าาา หาเล่ม1 ไม่ได้

TT_TT

#1 By Snow Silver on 2011-11-14 12:47