Keisei's Novel House

 

บทที่ 3
ส่วนหนึ่งของเหตุผล

ในช่วงเวลาเดียวกัน...แต่ห่างไกลออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สู่อาณาจักรโทครูซ   ดินแดนแห่งสายน้ำและบานประตูสู่ภาคตะวันออกของมหาทวีปโซเดน   ประชาชนในอาณาจักรแห่งนี้ต่างกำลังเตรียมตัวสำหรับการดำเนินชีวิตอย่างสงบสุขอีกครั้ง   หลังจากที่สงครามครั้งใหญ่ผ่านพ้นไปได้สามเดือนเต็ม

สำหรับดินแดนทางภาคตะวันออกของมหาทวีปโซเดนอันยิ่งใหญ่แห่งนี้   การเกิดสงครามกับอาณาจักรมาเนสนับว่าเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง   เนื่องจากอาณาจักรอันธพาลแห่งนั้นมักยกทัพไปโจมตีดินแดนอื่น   เพื่อขยายอำนาจและขอบเขตขันธเสมาให้กว้างใหญ่ยิ่งขึ้นอยู่บ่อยครั้ง   ยังความเดือดร้อนให้แก่อาณาจักรต่างๆ ที่อยู่ในฝั่งตะวันออกนี้เป็นอย่างมาก

และในบรรดาดินแดนที่อาณาจักรมาเนสมักยกทัพมาโจมตีเสมอนั้น   โทครูซและนาเทเชียถือเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของการกรีฑาทัพ   เนื่องด้วยทั้งสองอาณาจักรเป็นเสมือนประตูสู่ดินแดนฝั่งตะวันออก   ทำให้ผู้นำประเทศต้องเตรียมความพร้อมทางการทหารเอาไว้รับศึกตลอดเวลา   พร้อมๆ กับการพัฒนาบ้านเมืองในด้านอื่นๆ ให้มีความเจริญก้าวหน้าตามไปด้วย

ทว่าหลังจากที่ ‘เฟย์มัส   ลาซานโทมิว’ ได้ขึ้นสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาก่อน   ทิศทางการโจมตีของมาเนสกลับมุ่งตรงมาที่โทครูซแห่งเดียวเท่านั้น   ทำให้กษัตริย์หนุ่มในวัยสิบหกปีต้องออกศึกที่ชายแดนอยู่บ่อยครั้ง   และสงครามที่เข้ามาเกือบทุกปีนี้เองที่ทำให้โทครูซได้รับความเสียหายอย่างนัก   ประชาชนส่วนมากอดอยาก   เพราะไม่สามารถประกอบอาชีพได้อย่างปกติสุข   อีกทั้งภาษีส่วนใหญ่ยังถูกใช้ไปในด้านการรบมากกว่าพัฒนาบ้านเมือง

แต่วันนี้...สิบปีให้หลังจากสงครามครั้งแรกในรัชสมัย   เฟย์มัสสามารถยุติศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานกว่าสามปีได้เป็นผลสำเร็จ   ซึ่งต้องขอบคุณเทวาอสูรคู่บัลลังก์ที่ยอมทุ่มเทความสามารถ   จนทำลายกองทัพหลวงที่ตรึงกำลังอยู่ในเมืองสำคัญที่สุดทางชายแดนได้สำเร็จ   ทำให้ประชาชนได้มีโอกาสลิ้มรสช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่ห่างหายไปนานได้   และเปิดโอกาสให้เฟย์มัสได้เริ่มการพัฒนาในด้านอื่นๆ อย่างเต็มที่

กระนั้น...ปวงประชากลับมิได้ล่วงรู้เลยว่า หายนะกำลังจะมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง   เมื่อสาส์นสำคัญจากชายแดนติดมาเนสถูกส่งมาถึงมือของ ‘ลุกซ์’...เทวาอสูรแห่งโทครูซ

ร่างสูงไว้ผมยาวสีขาวรวบรัดไว้ครึ่งศีรษะกำลังเดินตัดสนามฝึกซ้อมกลางแจ้งไปอย่างรวดเร็ว   มือข้างซ้ายที่สวมใส่กำไลทำจากเงินประดับอัญมณีแซฟไฟสีน้ำเงินกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น   ชายชุดสีขาวคล้ายชุดนักบวชพลิ้วสะบัดตามจังหวะก้าว   ดูราวกับการกระพือปีกของสกุณาที่โบยบินอยู่กลางฟากฟ้า   ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริงแล้วไซร้...การโบยบินครั้งนี้คงเปี่ยมไปด้วยความกราดเกรี้ยวเป็นที่สุด   เพราะดวงตาสีเงินคู่งามมีประกายเต้นเร้ากับเปลวเพลิงที่ลุกโชน

ไม่ช้าร่างของบุรุษผู้นั้นก็หายวับไปจากสนาม   ท่ามกลางความตกใจของเหล่าอัศวินที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในบริเวณนั้นอย่างยิ่ง   แต่เพียงเสี้ยวนาทีหลังจากนั้น...เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าห้องแห่งหนึ่งที่อยู่บนชั้นสองของปราสาทประมุข   ซึ่งร่างสูงผลักประตูเปิดเข้าไปพบกับคนมากมายที่นั่งประชุมอยู่ในนั้นอย่างไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

“เฟย์มัส   มีรายงานสำคัญมาจากชายแดน!”

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะด้านในต้องเงยหน้ามองทันใด   ขณะชายหนุ่มผมขาวเดินไปหาพร้อมยื่นกระดาษในมือซ้ายให้   ซึ่งบุรุษผมสีน้ำตาลรับไปคลี่อ่านเนื้อความภายในด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง

แต่แล้วดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ   เมื่อได้เห็นข้อความรายงานข่าวความเคลื่อนไหวของอาณาจักรมาเนสให้ได้ทราบ   ซึ่งนับเป็นเรื่องร้ายที่สุดสำหรับเฟย์มัส   ลาซานโทมิว...กษัตริย์แห่งโทครูซ

“ทำไมถึงเร็วแบบนี้ล่ะ” คำถามแรกถูกเอ่ยขึ้นทันทีที่อ่านจบ “มันไม่คิดปล่อยให้ทางเราได้ทำอะไรบางเลยอย่างนั้นหรือ!!”

“มีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ  ฝ่าบาท” ชายคนหนึ่งในห้องตัดสินใจถาม

“มาเนสเตรียมกรีฑาทัพมาโจมตีเราอีกครั้ง   คราวนี้มาด้วยกำลังที่มากกว่าคราวก่อนถึงสองเท่า” เฟย์มัสตอบพลางทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้อย่างอ่อนล้า “ทางเรากำลังเตรียมฟื้นฟูบ้านเมืองแท้ๆ   แต่พวกมันกำลังจะมาทำลายให้ย่อยยับเสียแล้ว”

สิ้นคำพูดนั้นความเงียบอันแสนอึดอัดก็เข้าปกคลุมทั้งป้องโดยพลัน   ขณะเหล่าขุนนางหันมองหน้ากันและกันอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก   ก่อนจะพร้อมใจกันเหลียวมองผู้นำสูงสุดแห่งโทครูซด้วยความสงสัย   ว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไรต่อไปในสถานการณ์เช่นนี้   เพราะสงครามที่กำลังจะมาเยือนนั้นสามารถสร้างหายนะให้แก่อาณาจักรแห่งสายน้ำนี้ได้เลยทีเดียว

“ท่านทั้งหลาย   ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับลุกซ์ตามลำพัง   เชิญพวกท่านกลับไปจัดเตรียมกองทัพให้พร้อมสรรพ   ส่วนอะไรที่ยังเหลือค้างเอาไว้มาประชุมกันในเช้าวันพรุ่งนี้”

เมื่อเป็นพระราชบัญชามีหรือที่ใครจะกล้าขัด   เหล่าขุนนางต่างก็ลุกขึ้นถวายบังคมลาแล้วถอยหลังออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วนัก   จะเหลือก็เพียงชายผมสีขาวผู้เป็นเจ้าของนาม ‘ลุกซ์’ ที่ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ   แล้วมองสีหน้าฉายความเหนื่อยล้าของผู้เป็นนานด้วยความเป็นห่วง

“สีหน้าของเจ้าดูไม่ดีเอาเสียเลยนะ   หัดพักผ่อนเสียบ้างประเดี๋ยวก็ล้มป่วยไปหรอก” ลุกซ์เสนอ

“ข้าจะพักได้ยังไงกัน   บ้านเมืองกำลังประสบกับความเดือดร้อนเช่นนี้” เฟย์มัสกุมขมับ “พวกมันเล็งจังหวะเวลาที่เรากำลังระดมเงินทุนไปพัฒนาด้านอื่นหรือยังไงกันนะ   ประชาชนกำลังเริ่มฟื้นฟูขวัญและกำลังใจกันแล้วแท้ๆ”

“มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้น   เพราะเป้าหมายของมาเนสคือ เปิดประตูสู่ดินแดนฝั่งตะวันออก   ดังนั้นการทำลายโทครูซจึงถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง” ลุกซ์วิเคราะห์พลางถอนใจ “แม้ว่าจะยังมีข้าเป็นกำลังสำคัญในฐานะของผู้พิทักษ์อาณาจักร   แต่ท้องพระคลังตอนนี้ไม่มีเงินมาพอทำศึกใหญ่กับพวกมันได้   และการยกกองทัพจำนวนมากถึงเพียงนั้นมาก็หมายความว่า มาเนสตั้งใจทำลายเราในครั้งเดียว”

จบวาจาของเทวาอสูรนัยน์ตาสีเงิน   เฟย์มัสก็ยิ่งกุมขมับของตนเองด้วยความตึงเครียดมากยิ่งขึ้น   เวลานี้ทุกอย่างสำหรับเขาช่างดูมืดมนเสียจนแทบหาทางออกไม่ได้   แม้จะมีลุกซ์เป็นตัวช่วยสำคัญในการทำลายกองทัพข้าศึกให้แตกพ่าย   แต่สุดท้ายแล้วมาเนสก็จะยกกองทัพมาใหม่เป็นวัฏจักรเช่นนี้อย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง  

ลุกซ์มองดูสีหน้าของผู้เป็นนายด้วยความห่วงใยนัก   เพราะตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาเฟย์มัสได้ทุ่มเทกายและใจในการทำงานมาอย่างหนักหน่วง   ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาของความสงบสุขหรือบ้านเมืองชุลมุนด้วยสงคราม   เฟย์มัสก็ไม่เคยทิ้งหน้าที่กษัตริย์ที่ดีและตรากตรำทำงานมาตลอด   ซึ่งนั่นกำลังส่งผลให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลงเรื่อยๆ   มันจะไม่มีทางอื่นเลยหรือที่จะช่วยเหลือชายหนุ่มคนนี้ให้พ้นจากความเหนื่อยล้าได้

ทันใดนั้นความคิดก็ระลึกไปถึงบางอย่างที่ได้ทราบมาพร้อมกัน   นั่นทำให้ลุกซ์เสนอความคิดแปลกประหลาดกับเฟย์มัสไปในทันที

“เฟย์มัส   ทำไมเจ้าไม่ลองผูกมิตรกับนาเทเชียดูล่ะ” ชื่อนั้นทำให้เฟย์มัสหันมองในบัดดล

“นาเทเชีย...อาณาจักรของพระองค์หญิงนารินย่านั่นน่ะเหรอ” เฟย์มัสย้อนถาม “ถ้าจำไม่ผิดเธอน่าจะได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาแล้ว”

“หามิได้   น้องสาวของเธอได้รับคัดเลือกจากฟรานให้ขึ้นครองราชย์แทน” ลุกซ์บอกเป็นเหตุให้เสียงร้องของเฟย์มัสดังขึ้นทันใด

“อะไรนะ!   ท่านหมายถึงพระองค์หญิงนารินเซียที่อ่อนแอคนนั้นน่ะเหรอ” เทวาอสูรนัยน์ตาสีเงินพยักหน้า “บ้าน่า...ทำไมฟรานถึงเลือกคนอ่อนแอมาเป็นราชินีล่ะ”

คำถามตามมาอย่างแผ่วเบาราวกับต้องการพูดกับตัวเอง   ขณะร่างกำยำผิวสีแทนค่อยๆ เอนลงบนพนักเก้าอี้ราวกับเหนื่อยอ่อน   เปลือกตาพริ้มหลับลงปิดซ่อนทุกอารมณ์ที่ปรากฏขึ้นเอาไว้ในเบื้องลึก   ขณะความคิดหวนคำนึงไปถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เคยพบเจอมาในอดีต   โดยเฉพาะบางอย่างเหตุการณ์รบติดพันไปจนถึงชายแดนของอาณาจักรนาเทเชียเมื่อสามปีก่อน

นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้เขาได้พบกับนารินย่า...แม่ทัพใหญ่ผู้ยืนโรงปกป้องนาเทเชียอย่างสุดกำลัง   เขายังคงจดจำหญิงสาวในชุดเกราะสีทองผู้นั้นได้เป็นอย่างดี   ใบหน้าของเธอช่างงดงามราวกับนางสวรรค์   แต่นัยน์ตาสีโลหิตคู่นั้นกลับเด็ดเดี่ยวราวกับพญาเหยี่ยวผู้ยิ่งใหญ่   ซึ่งนับเป็นโชคดีที่ในตอนนั้นเขาได้มีโอกาสได้พูดคุยกับเจ้าหญิงใหญ่พระองค์นั้น   และเธอสามารถทำให้เขารู้สึกขยาดขยั้นในอำนาจแห่งนาเทเชียได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ดังนั้นมันจึงเป็นที่น่าเสียดายที่อิสตรีผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นไม่ได้เป็นราชินี   ทั้งๆ ที่เธอมีความสามารถมากมายจนแม้แต่ชายชาตรีเช่นเฟย์มัสยังนึกละอายอยู่ในใจ   ถ้าหากเธอได้ขึ้นเป็นราชินีแห่งนาเทเชีย...เขาก็คงจะเดินทางไปพบกับเธออีกครั้ง   เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกันอย่างเป็นทางการตามคำแนะนำของลุกซ์

“แต่ตอนนี้พระองค์หญิงอ่อนแอผู้นั้นได้เป็นราชินีแล้ว   มันจะควรค่าแล้วหรือที่เราจะเป็นมิตรด้วย” เฟย์มัสตั้งคำถามที่ลุกซ์รอคอยอยู่นาน

“จริงอยู่ที่ฟรานอาจจะเลือกพระองค์หญิงนารินเซีย   แต่พระองค์หญิงนารินย่ายังคงอยู่มิใช่หรือ” ลุกซ์ย้อนถาม “ถึงแม้ว่าข้าจะยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดฟรานจึงเลือกพระองค์หญิงนารินเซียในตอนนี้   ทว่าเขาก็ไม่ได้ละทิ้งพระองค์หญิงนารินย่าและมีท่าทางจะถูกใจมากเสียด้วย   ดังนั้นเรายังสามารถผูกมิตรกับนาเทเชียผ่านพระองค์หญิงนารินย่าได้”

“หมายความว่าพระองค์หญิงนารินย่ายังคงยืนโรงปกป้องนาเทเชียเหมือนเดิมสินะ” เฟย์มัสสรุปแล้วชี้ประเด็นแย้งกลับไป “แต่ถ้าหากเราผูกมิตรกับนาเทเชียผ่านพระองค์หญิงแม่ทัพนั่น   มิเท่ากับว่าเราทำให้เธอตกอยู่ในสถานะลำบากหรอกหรือ   เพราะพวกขุนนางอาจมองว่าเธอต้องการโค่นล้มบัลลังก์น้องสาวจึงรวมมือกับเราก็ได้”

“เจ้ามองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้วกระมัง   เฟย์มัส” ลุกซ์เอื้อมมือไปขยี้ผมชายตรงหน้า “พระองค์หญิงนารินเซียตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากหุ่นชักใย   เพราะไร้ความสามารถทางด้านการปกครอง   ไม่แน่ว่าการที่ฟรานเลือกพระองค์หญิงผู้น้องก็ด้วยเหตุผลนี้   ทว่าพระองค์หญิงนารินย่าที่รักน้องสาวมากจะทำทุกอย่าง   เพื่อปกป้องราชินีใหม่และราชบัลลังก์ให้ปลอดภัย   นั่นหมายความฟรานจะถูกถ่วงดุลอำนาจเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ...

...ไม่เพียงแค่นั้น ‘ฟรานแห่งนาเทเชีย’ เองก็จัดได้ว่าเป็นเทวาอสูรที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งในมหาทวีป   และยังเป็นคนหนึ่งที่หวงแหนทุกสรรพสิ่งอันเป็นของเขา   ถ้าหากใครบังอาจไปแตะต้องให้บอบช้ำหรือเสียหายก็จักต้องพบกับความตายอันแสนทรมานทุกครั้ง   การที่ฟรานหายไปเมื่อสี่ร้อยปีก่อนก็เพราะเหตุผลนี้เป็นส่วนหนึ่งเช่นกัน...”

ลุกซ์เว้นช่วงคำพูดของตัวเองเล็กน้อยเพื่อมองตามร่างผู้เป็นนายที่ย้ายตัวเองเข้าไปในด้านใน   ซึ่งชายหนุ่มค่อยๆ ถอดเสื้อออกทีละตัวด้วยท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด   จนในที่สุดก็เหลือเพียงแผ่นหลังเปลือยเปล่ากำยำด้วยมัดกล้ามสวยงาม   แต่สิ่งที่ทำให้ลุกซ์เหยียดยิ้มได้นั้นกลับเป็นรอยสักสีดำรูปหัวเสือคาบดาบสองเล่มบนแผ่นหลังนั้น

“...ซึ่งไม่ว่าฟรานจะเลือกประทับตราพิทักษ์เอาไว้กับฝาแฝดแห่งนาเทเชียคนใด   ผลประโยชน์ทางด้านพันธมิตรก็ยังตกอยู่แก่เราเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง   เวลานี้การผนึกกำลังกับดินแดนอื่น...โดยเฉพาะนาเทเชียถือเป็นสิ่งที่เราควรทำอย่างยิ่ง”

เฟย์มัสหันกลับมามองลุกซ์ที่กำลังยิ้มด้วยสายตาคล้ายคัดค้านเล็กน้อย   ก่อนจะหันกลับไปใคร่ครวญคำพูดนั้นอีกครั้ง   แม้ใจของชายหนุ่มยังต้องการเห็นหน้าของเจ้าหญิงนัยน์ตาสีแดงคนนั้น   แต่บางอย่างในส่วนลึกกลับร้องเตือนถึงอันตรายจนทำให้เขาต้องไตร่ตรองดุในดีอีกครั้ง   แต่สุดท้ายก็ต้องหันกลับมาสบดวงตาสีเงินของลุกซ์ราวกับต้องการคำปรึกษา

“แล้วข้า...จะให้คำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากประชุมวันพรุ่งนี้”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้คำแนะนำโดยง่าย   เฟย์มัสก็เลือกตอบกลับไปเช่นนี้   ซึ่งลุกซ์ก็พยักหน้ายอมรับอย่างไม่อิดออดด้วยรู้ถึงนิสัยของกษัตริย์หนุ่มดี  

“ตัวท่านเองก็กลับไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ   ต้องคอยติดตามข่าวให้ข้ามาตลอดไม่ใช่หรือ”

“อา...ถ้าอย่างนั้นค่อยมาเจอกันวันพรุ่งนี้นะ”

แล้วเทวาอสูรแห่งโทครูซก็ลุกขึ้นถวายบังคมลาเจ้านายที่หายเข้าไปในห้องชั้นในเป็นครั้งสุดท้าย   เขาร่างของเขาจะเลือนหายไปพร้อมกับสายลมที่พัดไหว

++++++++

ผืนป่ากว้างใหญ่ในดินแดนอควาดาสอันศักดิ์สิทธิ์   มันเป็นดินแดนต้องห้ามมิให้มนุษย์คนใดย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด   เนื่องจากดินแห่งนี้เป็นสถานที่พำนักของสัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่แห่งโทครูซ   อีกทั้งยังเป็นที่อยู่ของสัตว์แปลกประหลาดที่แสนดุร้ายนานาพันธุ์   มนุษย์คนใดที่อาจหาญย่างก้าวไปในดินแดนแห่งนี้มักจะต้องพบจุดจบอันเลวร้ายเสมอ

ท่ามกลางไพรวันสีเขียวขจีดังอัญมณีมรกตแสนงามแต่หฤโหดนี้   ร่างพยัคฆ์สีขาวลายพาดกลอนสีเทาขนาดมหึมากำลังเคลื่อนสู่ภูเขาหินใจกลางป่าด้วยความเร็วสูง   ปวงสัตว์ที่อาศัยอยู่ในพงไพรต่างก็รีบหลีกทางให้ก่อนจะได้รับอันตราย   แม้จะทราบดีว่าเสือตัวนี้จะไม่มีวันทำร้ายสัตว์ที่อยู่ภายในป่า   แต่รัศมีพลังที่แผ่ซ่านออกมานั้นก็มากพอสังหารพวกมันได้แล้ว

ในที่สุดร่างปราดเปรียวก็มาหยุดลงตรงแนวไพรสัณฑ์   เบื้องหน้าน้ำตกอันงามตระการที่ทิ้งทอดตัวลงมาจากยอดผาสูงเสียดฟ้าเบื้องบน   ซึ่งเจ้าเสือร้ายเงยหน้ามองทิวทัศน์แสนสวยเบื้องหน้าเล็กน้อย   ก่อนจะกระโจนหายเข้าไปในม่านน้ำตกแห่งนั้น

ทว่าร่างที่ปรากฏขึ้นในถ้ำอีกฝั่งด้านของม่านวารีนั้น   กลับเป็นชายหนุ่มในชุดคล้ายนักบวชสีขาวก้าวเดินต่อไปโดยไม่สนใจละอองน้ำที่เกาะตามเสื้อผ้าเลยแม้แต่น้อย   ร่างสูงค่อยๆ เดินไปจนกระทั่งถึงโถงถ้ำที่อยู่ด้านในซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างงดงาม   มีข้าวของเครื่องใช้และเครื่องเรือนต่างๆ ราวกับบ้านหลังหนึ่งเลยทีเดียว   และด้านในสุดนั้นก็เป็นที่ตั้งของบัลลังก์น้ำหลังใหญ่ 

“ข้าควรจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก”

น้ำเสียงทุ้มห้าวหาญที่อยู่ๆ ก็ดังขึ้นนี้ทำให้ร่างสูงในชุดคล้ายนักบวชชะงักงันทันที   ก่อนเขาจะหมุนร่างกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษในเงามืดผู้หนึ่ง   ซึ่งเพียงได้เห็นดวงตาสีทองส่องสว่างในรัตติกาลนั้น   ร่างก็หนาวสะท้านด้วยความหวั่นเกรงโดยพลัน

“...ทะ...ท่าน...ฟราน...” นามของอีกฝ่ายหลุดออกจากปากอย่างลำบาก

“อา...ไม่ได้เจอกันซะนานนะ   ลุกซ์”

ฟรานก้าวออกจากเงามืดไปนั่งบนบัลลังก์น้ำแข็งอย่างงามสง่า   จากนั้นก็ดีดนิ้วเบาๆ ทำให้เทียนและโคมไฟทุกดวงในโถงถ้ำแห่งนี้สว่างขึ้น   ซึ่งมันฉายใบหน้าอันตื่นตะลึงของลุกซ์ให้บุรุษอันดับหนึ่งแห่งนาเทเชียได้เห็นอย่างชัดเจน

“เป็นอะไรไป   ทำหน้าเหมือนกับเห็นผีเชียวนะ” ฟรานถามเสียงเย็น

“เปล่า   แค่ไม่คิดว่าท่านจะมาเยี่ยมเยียนข้าที่นี่” ลุกซ์ตอบเสียงสั่นเล็กน้อย

“นั่นสินะ   คงเพราะข้าไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยกระมัง” ฟรานหลับตาลงแล้วสูดอากาศเข้าไปลึกๆ “แต่ว่า...ที่นี่มีกลิ่นอายของเด็กคนนั้นอยู่...เอเลน่า...”

ขาดวาจาสุดท้ายที่เอื้อนเอ่ยนามของสตรีผู้หนึ่งอย่างแสนเศร้านั้น   ฟรานก็เขม่นสายตามองลุกซ์ด้วยแววตานิ่งสนิท   แต่ด้วยสายสัมพันธ์อันยาวนานนับพันปีที่มีต่อกัน   ลุกซ์จึงรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากอันสงบนิ่งนั้น   มีเปลวเพลิงแห่งความกราดเกรี้ยวลุกโชนอยู่อย่างรุนแรง   เพราะสัตว์อสูรผู้เป็นเจ้าของนามที่แสนไพเราะนั้นก็คือ บุตรสาวที่หายสาบสูญไปของฟราน 

นับย้อนกลับไปเมื่อสี่ร้อยปีที่แล้ว...ในตอนที่ฟรานสูญสิ้นอำนาจจากการต่อสู้จนไม่สามารถคงสภาพร่างกายเอาไว้ได้นั้น   ลุกซ์ก็รีบเดินทางไปยังหุบเขาเคเซรัส   เพื่อส่งอินทรีวิเศษแห่งนาเทเชียเข้าสู่ม่านมายาแห่งความตายและรับเอเลน่าที่รักใคร่เอ็นดูเหมือนน้องสาวมาดูแลแทน   แต่ตอนที่เขาเดินทางไปถึงนั้นกลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า   แม้จะพยายามตามหาบุตรสาวของฟรานไปทั่วทั้งมหาทวีป   ใช้กระแสจิตตรวจหาพลังของเธออย่างบ้าคลั่ง   ทว่าทุกอย่างกลับจบลงด้วยความล้มเหลว

“นี่เป็นกลิ่นอายที่ติดค้างอยู่ในตอนที่เธอมาหาข้าเป็นครั้งสุดท้าย”

ลุกซ์ทำใจแข็งตอบกลับไปแล้วตวัดมือเรียกโซฟาตัวหนึ่งให้ลอยมาหา   จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งราวกับพร้อมแล้วสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้   ซึ่งฟรานยังมองดูท่าทีของสัตว์อสูรตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่งสนิทเช่นเดิม

“ในตอนที่ท่านหายไปในม่านมายาแห่งความ   ข้าก็ตั้งใจจะไปส่งท่านและรับเธอมาอยู่ด้วยกัน   แต่ตอนที่ไปถึงท่านก็จากไป...และเธอก็หายไปแล้ว”

“แล้วรู้มั้ยว่าเธอหายไป” ฟรานตามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้ามีความสามารถในการจับดวงจิตของสัตว์อสูรได้ทั้งทวีปไม่ใช่หรือ   การตามหาเอเลน่าที่ยังไม่เชี่ยวชาญการปิดดวงจิตก็ไม่น่าเป็นเรื่องยากอันใดนี่”

“ข้าพยายามแล้ว   แต่ก็จบแค่ความว่างเปล่าราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้มาก่อนเลย” ลุกซ์ตอบ สีหน้าเศร้าสร้อย “ไม่เจอแม้แต่เศษเสี้ยวพลังที่บ่งบอกว่าเธออยู่ที่ไหน   มีเพียงกลิ่นอายให้คิดถึงในยามที่กลับมาที่นี่เท่านั้น”

ฟรานได้สดับเช่นนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังผิดหวังในสิ่งที่ได้รับ   ซึ่งมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น   เพราะตลอดเวลาสิบเก้าปีที่ผ่านมาเขาเองก็พยายามตามหาบุตรสาวมาตลอดเช่นกัน   แน่นอนสิ่งที่ได้พบย่อมมีเพียงความว่างเปล่าเฉกเช่นที่ลุกซ์ได้ประสบ   แต่นั้นกลับไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ฟรานเดินทางมาที่นี่และคำตอบที่ได้รับจากลุกซ์เมื่อสักครู่นี้ก็พอทำให้เขาจับทางอะไรบางอย่างได้

“เอาเถอะ   ถ้าลองเจ้ายังจับกระแสอำนาจของเธอไม่ได้   ย่อมแสดงว่าเธอถูกขังเอาไว้ในเขตแดนที่ได้รับการปกป้องกันอย่างแน่นหนา” บุรุษนัยน์ตาสีทองสรุปทำให้ลุกซ์เงยหน้าขึ้นมองทันใด

“หรือว่าจะเป็นที่นั่น...!!” เขาร้องเสียงดังลั่น

“เรายังแน่ใจไม่ได้จนว่าจะมีเบาะแสมากกว่านี้   ซึ่งข้าคิดว่าอีกไม่นานจะต้องปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน”

รอยยิ้มผุดบนเรียวปากของฟรานอย่างน่าประหลาด   ซึ่งความกดดันที่มาพร้อมกับความมั่นใจในรอยยิ้มนั้นทำให้ลุกซ์ถึงกับหนาวสันหลังวาบ   บรรยากาศรอบข้างเริ่มเยียบเย็นมากขึ้นเมื่อเสียงหัวเราะของฟรานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา   ปานประหนึ่งกำลังสนุกในสิ่งที่รับรู้อยู่แล้วเสียเต็มประดา

“แล้ว...ท่านมาที่นี่ด้วยเหตุผลนี้หรือ” ลุกซ์พยายามเปลี่ยนเรื่อง

“เปล่า!   ข้ามาด้วยเรื่องเจ้านายของเจ้ามากกว่า” ฟรานมีท่าทางอารมณ์ดีมากขึ้นอีก “ข้าอยากรู้ว่าเขามีท่าทางอย่างไรต่อนาเทเชีย”

“มีท่าทางสนใจอยู่เหมือนกัน   วันนี้ข้าก็เพิ่งเสนอให้ข้าผูกมิตรกับนาเทเชีย” ลุกซ์ตอบหลังนิ่งใคร่ครวญสักครู่ “แต่คนที่เขาสนใจจริงๆ ดูเหมือนจะเป็นพระองค์หญิงนารินย่าที่เคยพบกันเมื่อสามปีก่อน”

“หืม...ตอนที่พวกเจ้าทำศึกติดพันไปถึงชายแดนนาเทเชียสินะ” ฟรานกล่าวในเชิงถาม

“ใช่แล้ว   หลังจากนั้นมาถึงแม้ท่าทางจะไม่ค่อยแสดงออกมากนัก   แต่เวลามีศึกติดพันไปถึงชายแดนนาเทเชีย   เฟย์มัสก็จะคอยฟังข่าวเสมอว่า แม่ทัพที่ยกทัพออกมาคุมเชิงทางฝั่งนาเทเชียเป็นใคร”

จบคำพูดนั้นลุกซ์ก็เงยหน้ามองฟรานดังต้องการมองหาสัญญาณอันตราย   แต่สิ่งที่ได้พบนั้นกลับเป็นท่าทางสงบนิ่งนุ่มลึกแตกต่างจากตอนแรกมากนัก   รอยยิ้มบนเรียวปากได้รูปนั้นดูราวกับกำลังฉายแผนการร้ายนับร้อยพันในหัวสมองฟรานออกมา   ทำให้ลุกซ์รู้สึกอยากหนีหายไปจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด   ก่อนที่ฟรานจะฉุดลากให้ร่วมกับแผนการอันน่าสะพรึงไปด้วย

กระนั้น...ลุกซ์ก็ยังเลือกเสี่ยงที่จะนั่งเผชิญหน้ากับอินทรีวิเศษแห่งนาเทเชียต่อไป   อย่างน้อยๆ ก็ตราบจนกว่าจะสามารถไขข้อข้องใจอะไรบางอย่างได้

“เอ่อ...ฟราน...ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านหน่อย   ท่านจะกรุณาตอบข้าได้มั้ย”

“...ก็ถามมาสิ   ข้าไม่เคยห้ามไม่ให้เจ้าถามนี่นา” ฟรานตอบด้วยท่าทางสบายๆ

ดวงตาสีทองคำปรากฏแววขบขันมากกว่าตื่นเต้นในยามที่จ้องมองลุกซ์อย่างรอคอย   พยัคฆ์หนุ่มจึงหลับตาสูดลมหายใจเสมือนต้องการรวบรวมความกล้า

“ข้าอยากรู้ว่าทำไมท่านถึงกลับมาในโลกนี้อีกครั้ง” คำถามอันเป็นดังระเบิดอารมณ์ถูกเอ่ยออกไป “ข้าเชื่อว่าท่านไม่ได้กลับมาที่นี่เพื่อตามหาเอเลน่าเพียงอย่างเดียวแน่ๆ   เพราะคำทำนายของท่านไม่ได้กล่าวถึงเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อย...”

“ว่าต่อสิ” ฟรานเร่งเมื่ออีกฝ่ายเงียบ

“...ซึ่งข้าคงจะไม่แปลกใจ   ถ้าหากว่าท่านกลับมาเพราะฝาแฝดแห่งนาเทเชียทั้งสองนางเป็นทายาทตามสายเลือดของท่านซันนัส   แต่นาเทเชียได้เดินการขาดตอนทางสายเลือดขึ้นในระหว่างที่ท่านหายไปในม่านมายาแห่งความตาย   พระองค์หญิงทั้งสองทรงเป็นสายโลหิตพระโอรสบุญธรรมของราชินีมิเรน...”

แล้วลุกซ์ก็เงยหน้าสบสายตาคาดคั้นกับฟรานอย่างตรงไปตรงมา   เหมือนกับว่าความหวั่นเกรงที่เคยเกินขึ้นก่อนหน้านี้ได้เลื่อนหายไปจนสิ้นเสียแล้ว   ซึ่งฟรานเองก็สบมองนัยน์ตาสีเงินของชายตรงหน้าด้วยความพอใจ   หลังจากที่มิได้เห็นแววตาเช่นนี้มานานหลายร้อยปี

ในความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสัตว์อสูรนั้น   แม้จะดูเหมือนเป็นความสัมพันธ์อย่างง่ายๆ ที่เกิดขึ้นภายใต้ความจงรักภักดีที่ผู้พิทักษ์มีต่อผู้เป็นเจ้านาย   แต่ในความเป็นจริงแล้วการที่สัตว์อสูรจะเลือกมนุษย์คนใดมาเป็นเจ้านายของตนเองนั้นเป็นเรื่องที่มีความละเอียดอ่อนมากนัก   เนื่องจากชีวิตของเทวาอสูรจะผูกพันกับสายเลือดของมนุษย์คนนั้นไปตราบชั่วชีวิต  

ด้วยเหตุผลนั้น...สัตว์วิเศษจึงมักเลือกมนุษย์ที่มีชะตากรรมเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่สำหรับมหาทวีป   เพื่อใช้เป็นแรงจูงใจในการต่อสู้และปกป้องสายเลือดของกษัตริย์ผู้นั้นให้พ้นจากอันตราย   ทั้งยังคุ้มครองอาณาจักรที่อยู่ภายใต้อำนาจของตนให้คงอยู่ได้ตราบนานเท่านานอีกด้วย  

ทว่าการที่สัตว์อสูรจะสามารถกระทำการได้ถึงเพียงนั้น   พวกเขาจะต้องผูกชีวิตของตนเข้ากับจิตวิญญาณและสายโลหิตของคนที่ปวารณาตนเป็นข้ารับใช้คนแรก   ซึ่งมีผลให้จิตวิญญาณของพวกเขาผูกพันอยู่กับอาณาจักรและสายเลือดของคนผู้นั้น   ถ้าสัตว์อสูรถูกสัตว์อสูรจากอาณาจักรอื่นสังหาร   ดินแดนที่ตนดูแลก็ถึงกาลล่มสลายไปในทันที   และในทางเดียวกัน...หากสายเลือดของคนที่ตนปวารณาด้วยเกิดการขาดตอนไป   สัตว์อสูรก็จะถึงแก่ความตายเหลือเอาไว้เพียงอาณาจักรที่ไร้ผู้พิทักษ์  

แต่บัดนี้...ฟรานที่ควรจะตายจากไปอย่างสมบูรณ์ตามเงื่อนไขเหล่านั้น   กลับมานั่งอยู่ต่อหน้าของลุกซ์อย่างน่าพิศวง

“เจ้าคงกำลังจะสงสัยว่า ทำไมจิตวิญญาณที่ควรแตกสลายไปของข้าจึงกลับมาที่นี่   ทั้งๆ ที่เกิดการขาดตอนทางสายเลือดอย่างนั้นรึ” ฟรานสรุปคำถามตามที่เข้าใจและลุกซ์พยักหน้า “จริงอยู่ที่มีการขาดตอนทางสายเลือด   แต่จิตวิญญาณของซันนัสไม่ได้ขาดตอนไปด้วยนี่   และถือเป็นเรื่องปกติด้วยที่จิตวิญญาณของคนผู้หนึ่งจะมากำเนิดใหม่เป็นคนอีกผู้หนึ่ง”

“อะไรนะ!” ลุกซ์ร้องเสียงหลง “หมายความว่าพระองค์หญิงนารินเซียมีจิตวิญญาณเดียวกับท่านซันนัสอย่างนั้นหรือ!”

แต่ฟรานกลับส่ายหัวปฏิเสธให้แก่คำถามนั้น   ทำให้ลุกซ์ต้องขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่เข้าใจทันใด   ก่อนคำถามใหม่จะหลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา

“ถ้าอย่างนั้น...ก็...ทั้งสองคน...”

“ฝาแฝดแห่งนาเทเชียมีชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่ในฐานะราชินีด้วยกันทั้งคู่   อาจเรียกว่า ‘เป็นราชินีบัลลังก์'’ เดียวกันก็เป็นได้”

วินาทีนั้นเองที่เทวาอสูรแห่งโทครูซได้รู้จักกับอาการช็อกจนแทบหมดสติ   เพราะคำพูดของฟรานสามารถยืนยันได้เป็นอย่างดี   ว่าฝาแฝดแห่งนาเทเชียกำเนิดขึ้นจากจิตวิญญาณดวงเดียว   มิหนำซ้ำยังเรียกเอาสัตว์อสูรผู้พิทักษ์ที่ควรสลายหายไปในม่านแห่งความตายกลับมารับใช้อีกด้วย  

นี่ถือเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างยิ่งสำหรับเทวาอสูรผู้พิทักษ์อาณาจักร   ในยามใดที่จิตวิญญาณของผู้เป็นนายคนแรกกลับมาเกิดใหม่แล้วแยกออกเป็นสองส่วน   หรือมีผู้สืบทอดบัลลังก์มีชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่เหมือนกัน   สัตว์วิเศษก็อาจจะเกิดความสับสนว่า สมควรเลือกทายาทคนใดขึ้นครองราชย์   และอาจจะเกิดการแก่งแย่งอำนาจกันเองของผู้สืบทอด   ซึ่งเป็นเรื่องที่เทวาอสูรไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นได้โดยเด็ดขาด

เมื่อเป็นเช่นนั้น...สัตว์อสูรผู้พิทักษ์อาณาจักรจะต้องมอบหน้าที่ในการคัดเลือกผู้นำประเทศให้แก่นักบวชหรือขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ไว้ใจ   แล้วเก็บตัวอยู่ในที่พักตราบจนกว่าจะสิ้นรัชสมัยกษัตริย์พระองค์นั้น   หรือปลิดชีพตัวเอง   เพื่อยุติเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นจากการแบ่งแยกของจิตวิญญาณ   ทว่าอินทรีวิเศษแห่งนาเทเชียกลับคัดเลือกราชินีที่มีจิตวิญญาณเดียวกันและชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่เหมือนกัน   โดยไม่สนใจข้อห้ามที่ถูกบัญญัติมาตั้งแต่อดีตกาลเลยแม้แต่น้อย

ลุกซ์ได้แต่มองหน้าของฟรานด้วยความไม่อยากเชื่อและไม่เข้าใจ   เพราะถึงแม้ว่าอินทรีวิเศษจะเคยตายจากไปแล้วครั้งหนึ่ง   แต่เมื่อเขากลับฟรานกลับมาจุติใหม่...เขาผู้สามารถเห็นได้ทั้งอดีตและอนาคตย่อมต้องทราบดีถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเด็กสาวทั้งสองคนนั้น   หรือว่าอนาคตที่เขาได้เห็นมีสิ่งใดเกี่ยวพันกับคำทำนายของเขาหรือไม่

“แล้วพระองค์หญิงองค์ไหน...ที่ท่านมีความเกี่ยวพันด้วย” ลุกซ์ตัดสินใจถามไปอีกครั้ง

“คนใดคนหนึ่งในนั่นแหละ   ลุกซ์” ฟรานตอบพลางสบสายตาอีกฝ่ายนิ่ง “...และใครคนนั้นก็เป็นคนที่ข้ารักมากเสียด้วย”

เป็นอีกครั้งที่ลุกซ์ต้องอ้าปากค้างจากความตกตะลึงในคำพูดของฟราน   เนื่องจากความรักถือเป็นอีกหนึ่งเรื่องต้องห้ามที่ควรเกิดขึ้นระหว่างสัตว์อสูรและเจ้านาย   ความปรารถนาที่เกิดขึ้นนั้นอาจทำให้เทวาอสูรไม่อาจทำหน้าที่ของตนได้อย่างเต็มที่   อีกทั้งทารกที่เกิดจากมนุษย์และสัตว์อสูรจะมีอำนาจมากเกินความที่จะควบคุมได้  

ดังนั้นสัตว์อสูรส่วนใหญ่จะปิดกั้นจิตใจของตัวเองจากความรักกับคนธรรมดา   ทำตัวเป็นคนเยือกเย็นดังสายน้ำที่จับแข็งบนยอดผาอันสูงชัน   ซึ่งจะไม่มีวันหลอมละลายกลายเป็นหยดร่วงลงสู่พื้นอันแห้งผากเบื้องล่าง   และในยามที่รู้ว่าตัวเองไม่อาจสะกดกลั้นจิตใจของตนไหว   สัตว์อสูรก็จะรีบเลี่ยงไม่เข้าไปผูกพันด้วยมากนัก   เพื่อป้องกันมิให้จิตใจของตัวเองหรือคนที่รักต้องเจ็บช้ำ   และลุกซ์ก็เข้าใจความรู้สึกทรมานนั้นเป็นเช่นไร   เพราะเขาเองก็เคยหลงรักหนึ่งในราชินีแห่งโทครูซมาก่อน

“หมายความว่า...ท่านจะไหลไปตามชะตากรรมอย่างนั้นหรือ” ลุกซ์เอ่ยคำถามอย่างช้าๆ “ท่านผู้สามารถฝืนโชคชะตาที่ฟ้าขีดเขียนได้...กำลังไหลตามการลิขิตของสิ่งที่ท่านไม่เคยเห็นน่ะหรือ”

“ข้าไม่เคยฝืนชะตาที่ฟ้าลิขิตเลยสักครั้ง   ลุกซ์” ฟรานบอก   น้ำเสียงสงบยิ่งนัก “ตรงกันข้าม...ข้ากลับเลือกเดิน   ไม่สิ...กระโจนเข้าไปในการลิขิตนั้นอย่างเต็มใจเลยเสียมากกว่า   ซึ่งการเดินทางของข้าเริ่มต้นขึ้นนับจากวันที่ได้ปวารณาตนเป็นสหายกับซันนัส   ดุจเดียวกับที่เจ้าเอาชะตาบ้านเมืองของตัวเองมาเกี่ยวพันกับนาเทเชียนับแต่วินาทีที่เสนอให้ผูกมิตรกับนารินย่า”

“หมายความว่าท่านรู้อยู่แล้วอย่างนั้นหรือ!!”

พยัคฆ์หนุ่มลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจอย่างหาที่สุดมิได้   ขณะฟรานหยักหน้ายืนยันคำพูดของตนเองอย่างเงียบงัน   ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเหมือนกำลังเข้าสู่ห้วงภวังค์   ซึ่งนั้นทำให้ลุกซ์ต้องสงบสติอารมณ์แล้วทรุดนั่งลงกับโซฟาอีกครั้ง

“ได้โปรดบอกข้าอีกครั้ง...ว่าท่านเห็นอะไรกันแน่   ในนิมิตของท่านผู้เป็นใหญ่แห่งนาเทเชียได้เห็นสิ่งใดกันแน่!”

“ราชินีสององค์บนบัลลังก์แปดเหนือแผ่นดินเดียวกัน   องค์หนึ่งดวงตาสีแดงฉานสำแดงอำนาจแข็งกล้ากว้างไกลขจรขจายไปทั่วทั้งแผ่นดิน   อีกองค์หนึ่งดวงสีเขียวสดใสอ่อนโยนนุ่มละมุนเป็นที่รักแก่ปวงชน   แต่สุดท้ายสองบัลลังก์ก็แยกออกจากกัน   คนหนึ่งจะได้เป็นใหญ่ยิ่งกว่า   ส่วนอีกคนจะคอยช่วยหนุนอยู่เบื้องหลัง   ทว่า...ไม่มีใครข่มอำนาจของใครเลยแม้แต่น้อย”

ฟรานยกสองมือของตนขึ้นมาราวกับจะมองหาเหตุผลของภาพที่ได้เห็น    ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตั้งชันมือข้างขวาขึ้นเป็นสัญญาณของบางอย่าง   ดวงตาสีทองคำอันคมกริบจับจ้องลุกอย่างมีความหมาย   ทำให้พยัคฆ์หนุ่มที่เผลอตัวสบไปต้องชะงักงันไปอีกครั้ง

“กลับมาเข้าเรื่องของเรากันจะดีกว่า...” ฟรานเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเย็น “ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่า มาที่นี่ด้วยเรื่องเจ้านายของเจ้า   เขามีความเกี่ยวพันกับหนึ่งในฝาแฝดแห่งนาเทเชียของข้า...”

“ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงก็คงจะเป็นพระองค์หญิงนารินย่า...อึก” ลุกซ์ถึงกับสะอึกเมื่อได้เห็นแววกราดเกรี้ยวในดวงตาของฟราน

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” อินทรีวิเศษย้อนถามอย่างเหี้ยมเกรียม

“เพราะเฟย์มัส...มีท่าทางสนใจพระองค์หญิงนัยน์ตาสีแดงคนนั้น”

ลุกซ์พยายามตอบอย่างลำบาก   เพราะเสมือนมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นเคลื่อนมาบีบรัดลำคอของเขาไว้   ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ไม่อาจต้านทานอำนาจอันแข็งแกร่งและอำมหิตของฟรานได้เลย   แต่นับเป็นโชคดีที่เทวาอสูรแห่งนาเทเชียยอมปล่อยพยัคฆ์หนุ่มไปโดยไม่ทำอันตรายมากนัก

“เอาเถิด   มันเป็นเรื่องของชะตากรรมซึ่งข้าได้เห็นอะไรมากกว่าเจ้า   เจ้านายของเจ้าจะรู้เองว่าใครควรแตะต้องและใครไม่ควรแตะต้อง” ฟรานสรุปเอาเองเสียดื้อๆ “แต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่ข้าต้องการจากเจ้า   ในฐานะที่อาณาจักรของเจ้าจะต้องเข้ามาเกี่ยวพันกับดินแดนของข้าในอนาคต...ลุกซ์   เจ้ายังจดจำคำสาบานที่เคยมอบให้แก่ข้าได้มั้ย”

“แน่นอน   ข้าจำได้เป็นอย่างดี” ลุกซ์ตอบแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่   แต่สายตากลับจ้องมองฟรานอย่างทระนง “และข้าก็ไม่มีวันลืมคำสาบานที่เฝ้าตอกย้ำตัวเองในฐานะของสัตว์อสูรอยู่ทุกลมหายใจ”

“ดี...เมื่อใดที่นายของเจ้ากระโจนเข้ามาในแม่น้ำแห่งชะตากรรมอย่างเต็มตัว   คำสาบานนั้นจะมีสัมฤทธิ์ผูกพันกับข้าในทันทีนั้น”

ฟรานกล่าวพลางลุกขึ้นเดินลงมาอย่างงามสง่า   แล้วมาหยุดลงตรงหน้าของลุกซ์ที่ลุกขึ้นสบสายตาของเขาอย่างไม่คลาดคลา   มือข้างขวาถูกยกแสดงรอยปานสีดำรูปเสือคาบมีดสั้นสองเล่มให้เสือหนุ่มได้เห็น   ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่ววินาทีก่อนที่มันจะจางหายไปเหลือเพียงหนังมือว่างเปล่า   แต่เทวาอสูรแห่งโทครูซก็น้อมกายมอบความเคารพให้แก่ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“เมื่อถึงตอนนั้นเจ้านายของเจ้าจะทราบเองว่าต้องทำอย่างไรต่อไป   ซึ่งเขาจะไม่อาจบิดพลิ้วต่อคำพูดที่เอ่ยออกมาได้อย่างเด็ดขาด   ต่อให้ต้องพบกับอุปสรรคมากมายสักเพียงใด...เขาก็ต้องก้าวเดินในเส้นทางของตัวเองต่อไปจนถึงที่สุด!”

ปีกคู่ใหญ่ก็เหยียดสยายออกมาจากแผ่นหลังของฟราน    มันตวัดห่อหุ้มร่างของบุรุษอันดับหนึ่งแห่งนาเทเชียไว้   ก่อนร่างของอินทรีหนุ่มจะอันตรธานหายไปพร้อมกับสายลมที่พัดหมุน   ลุกซ์มองดูความว่างเปล่าตรงหน้าอย่างไม่สบายใจ   แล้วจึงค่อยทรุดลงนั่งกับโซฟาอีกครั้ง...พร้อมเอ่ยคำถามที่จะไม่มีวันได้รับคำตอบออกมา

“มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่   เหตุการณ์จะเลวร้ายเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นกับท่านในอดีตหรือไม่...ฟราน” 

+++++

TBC