Keisei's Novel House

The Eagle Guard ตำนานเทพอสูรพิทักษ์บัลลังก์

บทนำ

จุดเริ่มต้นของตำนานแห่งการพิทักษ์และเสียสละที่เล่าขายไปทั่วทั้งทวีปโซเดน   มหาทวีปที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมหาสมุทรโอเดลาสนั้น   เกิดขึ้นภายใน ‘อาณาจักรนาเทเชีย’ ซึ่งปัจจุบันเป็นหนึ่งในมหาอำนาจที่ดูแลความเป็นไปในมหาทวีปแห่งนี้   มันเป็นเรื่องราวที่เล่าขานมาตั้งแต่ยุคสมัยที่สัตว์อสูรยังเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์   ในฐานะของผู้พิทักษ์อาณาจักรที่ตั้งอยู่ในมหาทวีปแห่งนี้

ย้อนกลับไปในตอนที่เริ่มตั้งอาณาจักรขึ้นเมื่อประมาณสามพันหกร้อยปีก่อนนั้น   ปฐมกษัตริย์ซันนัสทรงสถาปนาอาณาจักรขึ้นบนแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์ด้วยป่าไม้และรัตนชาติทางตะวันออกของทวีป   โดยมีฟราน...อินทรีวิเศษคอยช่วยเหลือให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี   ในยามที่มีศึกสงครามเกิดขึ้นทั้งองค์กษัตริย์และสัตว์อสูรจะร่วมมือกันต่อสู้ปกป้องบ้านเมืองอย่างสุดกำลัง   ทำให้นาเทเชียกลายเป็นอาณาจักรเล็กๆ แต่ทรงอำนาจที่สุดแห่งหนึ่งของภาคตะวันออก

และหลังจากที่กษัตริย์ซันนัสทรงสิ้นพระชนม์ไปแล้ว   ฟรานก็คอยทำหน้าที่เลือกสรรกษัตริย์พระองค์ใหม่ตามกฎมนเทียรบาล   ซึ่งเขาจะเลือกจากทายาทพระเจ้าแผ่นดินที่มีชะตากรรมเหมาะสมเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่านั้น   นั่นยิ่งส่งเสริมให้อาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้แผ่ขยายอำนาจเกรียงไกรออกไปมากขึ้น

ทว่าหายนะกลับมาเยือนอาณาจักรนาเทเชียอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ   เพียงเจ็ดชั่วรุ่นนับจากองค์กษัตริย์ซันนัส   อาณาจักรนาเทเชียก็เกือบจะถึงการดับสลายเมื่อถูกอาณาจักรใหญ่ที่สุดนาม ‘มาเนส’ เข้าโจมตีอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว   พวกมันบดขยี้กองทัพของนาเทเชียจนพ่ายแพ้ย่อยยับ   องค์กษัตริย์ในสมัยนั้นจึงต้องคุมกองทัพออกไปรับศึกด้วยตนเอง   โดยไม่สนใจเลยว่าสภาพพระวรกายกำลังอ่อนแอจากการประทับตราพิทักษ์ของฟราน

ผลจากการต่อสู้ในครั้งนั้น...องค์กษัตริย์ทรงบาดเจ็บสาหัส   ฟรานที่มีร่างกายอ่อนแอเช่นกันจึงจำต้องออกมาช่วยตามคำขอร้องของปวงชน   ซึ่งเขาต้องรบกับ ‘เคิร์ท’ อินทรีวิเศษสีดำที่เกิดมาพร้อมกันอย่างรุนแรงกลางสมรภูมิ   มันเป็นการรบระหว่างสัตว์อสูรที่กองทัพมนุษย์ได้แต่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความอัศจรรย์ใจ   สุดท้ายผลจบลงด้วยชัยชนะอย่างอยากลำบากของฟราน   กองทัพมาเนสและเคิร์ทต้องล่าถอยกลับอาณาจักรไป

แต่เพราะฟรานฝืนใช้ร่างกายต่อสู้ทั้งๆ ที่อ่อนแอจากการประทับตราพิทักษ์   ทำให้เขาไม่เหลืออำนาจในการคงสภาพร่างกายของตนเอาไว้ได้   อินทรีวิเศษแห่งนาเทเชียจึงจากไปโดยทิ้งบุตรสาวที่ยังเล็กและคำทำนายเอาไว้เบื้องหลัง

“ข้าจะกลับมาในวันที่สองนารีนัยน์ตาต่างสีถือกำเนิดขึ้น   ซึ่งหนึ่งในนารีนั้นจักเป็นเจ้าของข้าไปตลอดกาล...”

++++++++++++

กาลเวลาผ่านเลยไปนานกว่าสี่ร้อยปี   อาณาจักรนาเทเชียต้องปกครองตนเองโดยปราศจากสัตว์อสูรคอยคุ้มครอง   เพราะบุตรสาวที่ควรสืบทอดตำแหน่งของฟรานหายสาบสูบไปอย่างลึกลับ   ซึ่งอาณาจักรต้องเผชิญหน้ากับภัยพิบัติในรูปแบบต่างๆ ที่เข้ามากร่ำกราย   ทั้งภัยสงคราม   ภัยธรรมชาติ   และภัยจากโรคระบาดให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ประชาชนมากนัก   บ้านเมืองที่เคยรุ่งเรืองเริ่มทรุดโทรมมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้กษัตริย์ในรุ่นต่อๆ มาจะพยายามหาทางบรรเทาและป้องกันภัยพิบัติเหล่านั้น   แต่ก็มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่สำเร็จผล   ยังมีประชาชนอีกจำนวนมาที่ต้องประสบปัญหาเดิมซ้ำๆ โดยวิธีการแก้ไขของกษัตริย์ไม่อาจช่วยเหลือได้เลย

ตราบจนกระทั่งมาถึงยุคสมัยกษัตริย์ดาริงโทส   พระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งนาเทเชียสืบต่อจากพระราชบิดาและทำนุบำรุงบ้านเมืองอย่างทุ่มเท   ทรงเร่งแก้ปัญหาทุกด้านอย่างมีระบบและตรงจุดยิ่งกว่ากษัตริย์รุ่นก่อนๆ   ทำให้ปัญหาหลายอย่างหายไปในรัชสมัยของพระองค์   และหลังจากขึ้นครองราชย์ได้สี่ปีพระราชินีคู่พระทัยก็ทรงมีพระประสูติกาลพระราชธิดาฝาแฝดให้เชยชม

และในคืนที่พระราชธิดาทั้งสองพระองค์ทรงประสูตินั้น   ได้บังเกิดบังเกิดเห็นอัศจรรย์ขึ้นที่อาจเกี่ยวข้องกับฟรานที่ตายจากไปขึ้น   เมื่อหุบเคเซรัสสีดำทะมึนอันเคยเป็นที่พำนักของฟรานกลายเป็นสีเขียวชอุ่มเหมือนแมกไม้ยามต้องฝน   ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือนครหลวงนาเทเชียและเคเซรัสปรากฏออร่าหลากสีสันมาเริงระบำอย่างสวยสดงดงาม   และภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในนาเทเชียเองก็เลือนหายราวกับถูกอำนาจของใครบางคนลบเลือนไปอย่างง่ายดายนัก   ประชาชนต่างก็ดีใจเพราะคิดว่าฟรานได้ฟื้นคืนชีพกลับมาตามคำทำนายอีกครั้ง

ถ้าหากว่าเหตุการณ์มหัศจรรย์ในคืนประสูติของพระราชธิดาทั้งสอง   มีความเกี่ยวข้องกับคำทำนายและการกลับมาของฟรานแล้วล่ะก็...มันคงจะถูกพิสูจน์ได้จากพระราชธิดาฝาแฝดทั้งสององค์   เพราะพระองค์หนึ่งนั้นนัยน์ตาสีแดงดังถูกแต่งแต้มด้วยหยดเลือด   และอีกพระองค์มีดวงตาสีเขียวดั่งถูกประดับด้วยมรกตแสนงาม

แต่ว่าพระราชธิดาพระองค์ใดเล่า...จักได้ผูกพันกับอินทรีวิเศษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตนนั้น 

+++++++++

สิบเก้าปีให้หลังจากการประสูติของเจ้าหญิงรัชทายาททั้งสอง   กษัตริย์ดาริงโทสก็ทรงประชวรอย่างหนักจนไม่อาจว่าราชการได้อีก   เหล่าขุนนางและประชาชนต่างก็หวั่นเกรงว่าจะต้องสูญเสียมหาราชผู้ยิ่งใหญ่ไป   แต่คณะแพทย์ก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งชีวิตพระองค์จากโรคร้ายที่กำลังลุกลามไปทั่วร่างได้   ทั้งหมดทำได้เพียงรอคอยส่งเสด็จพระองค์สู่สวรรคาลัยเท่านั้น

และในค่ำคืนสุดท้ายของพระชนม์ชีพ...องค์กษัตริย์ทรงตรัสเรียกพระราชธิดาทั้งสองมาพบเป็นครั้งสุดท้าย   ซึ่งหญิงสาวผมสีดำ นัยน์ตาสีเขียวนั่งซบบ่าร้องไห้กับพระราชบิดาด้วยความเศร้าเสียใจ   ใกล้ๆ กันนั้นก็เป็นหญิงสาวหน้าเหมือนกันแต่มีดวงตาสีดำกล่ำยืนมองด้วยใบหน้านิ่งสนิท   ทว่าภายในนัยน์ตาสีโลหิตคู่นั้นยังพอสะท้อนให้เห็นถึงความเศร้าอย่างแสนสาหัส

“วันนี้พ่อคงจะจากพวกเจ้าไปเป็นแน่แท้” กษัตริย์ดาริงโทสทรงตรัสกับพระราชธิดา

“ไม่เพคะ   พระองค์จะทรงอยู่เป็นร่มโพธิร่มไทรของเราอีกนานนัก” หญิงสาวตาสีเขียวเงยหน้าขึ้นมามองอย่างดื้อรั้น “พวกลูกสูญเสียพระมารดาไปแล้ว   แต่จะไม่เสียพระองค์ไปอีกอย่างเด็ดขาดเพคะ”

“ไม่มีสามารถ...ห้าม...ความตาย...ได้หรอก...นารินเซีย...” กษัตริย์ดาริงโทสทรงทอดพระสุรเสียงยาว “นาริน...นารินย่า...เข้ามา...หา...”

“ลูกอยู่ที่ที่นี่แล้วเพคะ” หญิงสาวตาสีแดงรีบเข้าไปกุมพระหัตถ์ของพระบิดาไว้ “ทรงอยากตรัสสิ่งใดกับลูกหรือเพคะ”

“ขอ...ขอโทษนะ...ที่ทำให้...เจ้าต้อง...เดือดร้อน...มา...ตลอด...” กษัตริย์ดาริงโทสตรัสช้าๆ

“หามิได้เพคะ   ลูกทำทุกอย่างลงไปก็เพื่อบ้านเมืองและประชาชนเพคะ” นารินย่ารีบชี้แจ้ง “และเพราะการเคี่ยวเข็ญสั่งสอนของท่านพ่อ   ลูกถึงได้เจนจบศาสตร์การศึกและปกครองมาช่วยราชการของพระองค์ได้   ไม่ว่าลูกจะได้ขึ้นเป็นราชินีหรือไม่...ลูกก็พร้อมที่จะทำเพื่อบ้านเมืองเพคะ”

กษัตริย์ดาริงโทสเพียงกระพริบพระเนตรคล้ายรับคำในคำพูดนั้น   ขณะที่บุตรสาวคนเล็ก...นารินเซียเริ่มส่งเสียงสะอื้นหนักขึ้น   หญิงสาวพยายามตระกองกอดเหนี่ยวพระราชบิดาไว้อย่างดื้อรั้น   เหล่าขุนนางที่รอส่งเสด็จต่างก็พากันเบือนหน้านี้ด้วยความเศร้าใจอย่างยิ่ง   หากจะมีก็เพียงนารินย่าที่พยายามสะกดกลั้นน้ำตาและปลอบโยนน้องสาวไปพร้อมกัน

“หยุดร้องไห้เถอะน้องรัก   เจ้าไม่ควรทำให้ท่านพ่อไม่สบายใจนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่น

“แต่ท่านพ่อกำลังจะจากไปแล้วมิใช่หรือ   นาเทเชีย...พวกเรากำลังจะลอยเคว้งกลางทะเลที่มีคลื่นบ้าคลั่ง” นารินเซียหันมากอดพระพี่นาง “มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่จะปกป้องพวกเราได้   พระพี่นางต้องช่วยกันรั้งเอาไว้นะเพคะ...”

“นาเทเชีย...ไม่ล่ม...สลายอย่าง...แน่นอน...เพราะท่านฟราน...กลับมาแล้ว...” กษัตริย์ดาริงโทสทรงตรัส “และ...แผ่นดิน...ยังมีนารินย่า...และมันนอส...สามีของเจ้าอยู่...ทั้งคู่จะต้อง...รักษา...นาเทเชีย...ได้...แน่นอน...”

องค์กษัตริย์ทรงแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววชิงชังที่ฉายวูบบนใบหน้าของนารินย่า   ในวินาทีที่ทรงตรัสนาม ‘มันนอส’ พระสวามีของนารินเซีย   แต่พระองค์กลับทรงยิ้มให้แก่พระราชบุตรีองค์โตด้วยความรัก   จนหญิงสาวไม่อาจทำใจทะนงกลั้นน้ำตาของตนได้อีกต่อไป   มันหยดลงมาเป็นสายพร้อมกับร่างที่โผมาหาของน้องสาว

“บัลลังก์แห่ง...นาเทเชีย...ให้ตกทอด...ตาม...สาย...เลือด...”

สิ้นพระสุรเสียงนั้น  ดวงพระเนตรขององค์กษัตริย์ก็นิ่งแข็งไปทำให้แพทย์หลวงผู้หนึ่งต้องเข้ามาตรวจพระอาการอีกครั้ง   โดยมีสายตาหวาดหวั่นของเจ้าหญิงทั้งสองทอดมองอยู่ตลอดเวลา   และครู่ต่อมาเขาก็ส่ายศีรษะด้วยสีหน้าทุกข์เศร้า   ทำให้เสียงกรีดร้องของเจ้าหญิงนารินเซียดังขึ้นด้วยความเสียใจในทันทีนั้น   เจ้าหญิงนารินย่าหลับตาลงสดับเสียงสะอื้นนั้นเล็กน้อย   ก่อนจะหยัดตัวขึ้นปิดพระเนตรของมหาราชแห่งนาเทเชียลงด้วยความเศร้า

“จงป่าวประกาศไปทั่วแผ่นดินเถิด...”

น้ำเสียงหวานที่สั่นเครือถูกเอ่อด้วยความทุกข์ระทม   ซึ่งขุนนางทุกคนน้อมเกล้ารับคำสั่งอย่างเต็มใจ

“กษัตริย์ดาริงโทส มหาราชแห่งนาเทเชียและพระราชบิดาของพวกเรา เจ้าหญิงนารินย่าและเจ้าหญิงนารินเซีย เสด็จสู่สวรรคาลัยแล้ว” 

+++

TBC

edit @ 25 Jan 2009 23:22:24 by keiseisang

edit @ 25 Jan 2009 23:26:17 by keiseisang